معلم شعر شیرین شعرای شهر شادی را در گوش مرزهای محبت زمزمه کرده.او که در سخت ترین لحظات زندگی،سرود سرسبزی را در وجود سرو  سروده.معلم دل را دانا کرده و دنیا را به دست دانش آموزان گره  زده.معلم آواز عاشقان عالم را در آیینه خیالشان نمایان کرده و به آن روح  بخشیده.معلم جهان را جاودانه کرده و رنگ سیاه را از دفتر دل پاک نموده و جوهری به رنگ سپید به آن زده است.

ای معلم،می خواهم با تو سخن بگویم که با تمام توانایی ات تارهای وجودم را به صدا در آوردی و خواندن غزل با خدا بودن را به من آموختی.دست هایت را می بوسم و فرشی از گل هایی به هفت رنگی رنگین کمان در زیر پاهایت می اندازم.سوی چشمانت را به نور چلچراغ روشن می کنم،قدومت را روی سرم جا می دهم و لبانت را آذین می بندم تا بگویم بهار دلم با تو شکوفه زد و خزان زندگی ام با تو بی رنگ شد.

ای معلم،امروز می خواهم برای همگان بگویم تو که بودی و چگونه بودی و چگونه آموختی؟می خواهم بگویم که چگونه آزاده بودن را توشه راهم کردی و جوهر وجودم را آکنده از مهر نمودی و به من گفتی همیشه به یاد خدا باشم تا دنیایم را لبریز از شادی ببینم و از کفر و کذب دوری کنم.

ای معلم می خواهم چشمانم را به چشمه چشمان مهربانت بدوزم.اگر به عشق دیدار تو نبود ،هرگز از خواب بیدار نمی شدم.دوستت دارم.

(نوشته ای از رحمانی دانش آموز پایه سوم راهنمایی،آموزشگاه تربیت)

معلم:اي كه با آمدنت اولين حروف الفبا را بر تخته سياه ذهنم نوشتي و با هر يك از حرفهايش آن تخته را جلا دادي تا به  سوي روشنايي و نور هدايتم كردي

بر تخته سياه مدرسه مي نويسند و پاك مي كنند اما بر تخته سياه اين ذهن من تو نوشته اي ،حك كرده اي ،اما پاك نكرده اي.معلمي شغل نيست ،هنراست.هنري تمام نشدني،هنري كه هميشه در قلب ما مي ماند.تو با "م"مادري مهربان بودي .با "ع"عمل صالح را آموختي.با "ل"لاله اي شدي در برابر خار هاي جهل و ناداني و با "م"مانند مهتابي آرامش دهنده،مانندآسماني بخشنده،مانند خورشيدي فروزنده همه جا را روشنايي بخشيدي.دوستت دارم و هميشه نقش تو را در دل به يادگار مي گذارم .

(نوشته اي از :مينا زيرك،دانش آموز پايه سوم راهنمايي،آموزشگاه تربيت)

سلام بر تو اي شمع فروزان زندگي،اي گشاينده ي  درهاي روشنايي؛اي كه با مهر كلامت معني زندگي كردن را آموختي و با دستان پرمهرت مهرباني را در وجودم شكوفا كردي تو كه با نگاهت وا‍‍‍‍‍ژه ي محبت و دوست داشتن را معنا  بخشدي.

به چه مانندت كنم؟به شبنم كه صبحگاهان بر روي برگ هاي لطيف گل مي نشيند و نشاط مي بخشد؟به باران كه چه پاك و بي ريا بر زمين خشكيده مي بارد شايد جاني دوباره بدان بخشد؟يا به جويبار پاك و زلال؟اي معلم تو ترنم ترانه ي پروازي و كبوتران دانايي در بالهايشان تو را زمزمه مي كنند.تو بودي كه انگشتان ناتوانم را قلم گرفتن آموختي و تمام لحظه هايم را از تحصيل لبريز كردي.تو هر بامداد آهنگ تپش مي كني تا نشاط سحر و صلابت پرواز پرندگان را در چشم پرفروغ شاگردانت به تماشا بنشيني و در انتهاي دلت نيت خدايي شدن مي كني آنگاه عطر حضور خدا را در كلاس در مي يابي.كلاس به واسطه ي حضور تو متبرك مي شود.برترين طواف تو سعي ميان شاگرد و تخته سياه است و اين طواف زيباترين لحظه هاي زندگيت را مي سازد.محراب تو كلاس درس است آنجا كه معبديست راستين براي رسيدن به افق هاي دور خدايي شدن.

آري تو به حقيقت معلمي و وارث رسالت انبياي با كرامت.روزت مبارك

(نوشته اي از نسترن نيكبخت،آموزشگاه نجمه)

خداوند نخستين معلم انسان است كه آنچه را نمي دانست به او آموخت.پيامبران بزرگ الهي از سوي خدا رسالت تزكيه و تعليم داشتند و معلم نيز اين گونه ادامه دهنده راه آنان شد.معلمي كه به شاگردانش بال پرواز داد و چراغ بينش؛پاي رفتن دادو چشم بصيرت.

ونيك ميدانيم كه استاد مطهري يكي از اين معلمان وارسته بود كه نامش بر تارك روز معلم مي درخشد.او كه عمري را سوخت تا در برابر ما مشعلي برافروزد و چراغ راهمان باشد.در علم و عمل بي مانند بود و به آن چه  باور داشت،آن چنان پاي بند بود كه جان بر سر آن نهاد.سخنش از عمق جان بود و گفتارش ريشه در اعتقادات ناب او داشت.آن چه مي نوشت،از سر درد و سوز بود و احساس تعهد،آن چه مي گفت چشمه زلالي بود كه از متن معارف دين و دستاوردهاي قرآن و عترت مي جوشيد و براستي كه او الگويي شد براي همه ي ما، الگوي خداباوري،مردم دوستي،دينداري،اخلاص در عمل و حب اهل بيت و ...

اينك ما مانده ايم و چشمه ي زلال ياد او و آثار جاودانه و ماندگارش.بياييد با درك افكارش،با مطالعه ي آثارش و با زنده نگه داشتن  يادش،در گسترش فرهنگ ناب ايراني و اسلامي سهيم باشيم.روحش شاد و يادش گرامي باد.